Een camera laat heel concreet zien hoe yin en yang werken. Het diafragma, dit is de opening in de lens, bepaalt hoeveel licht er naar binnenkomt.

Wanneer het diafragma wijd openstaat, heeft het een laag f-getal. Er komt dan veel licht in de camera. Je zou denken dat alles op de foto goed zichtbaar zou zijn, maar het tegendeel is waar: alleen het onderwerp op de voorgrond is scherp, terwijl de achtergrond vervaagt. Hier laat zich de kracht van yang zien. Yang werkt doelgericht, direct en met laserprecisie. Het legt één ding vast, en sluit de rest buiten. Alles draait om focus.

Wanneer het diafragma kleiner wordt (hoog f-getal), komt er minder licht binnen. Nu treedt yin op de voorgrond. Yin neemt de tijd, spreidt het zicht uit, en laat zowel de achtergrond als de voorgrond duidelijk zien. Het geheel wordt scherp, de samenhang tussen alles in beeld komt naar voren.

In de tijd van de jagers en verzamelaars hadden mannen hun ogen als een camera: een open diafragma, met de scherpte van yang op de prooi gericht. Vrouwen gebruikten hun ogen anders: meer met gesloten diafragma, diffuus en breed kijkend, afgestemd op kinderen en omgeving. Dat is de yin-werking van de camera: niet gericht op één punt, maar open naar het geheel.

Een camera is dus niet alleen een technisch apparaat, maar ook een levend voorbeeld van hoe yin en yang onze waarneming sturen. Soms hebben we yang nodig, namelijk een smalle focus om een doel te raken. Soms hebben we yin nodig, een brede blik om overzicht te bewaren. Het ene werkt niet zonder het ander, en juist het schakelen tussen beide maakt dat we werkelijk kunnen zien.