Tussen mensen stroomt voortdurend energie. In gezonde relaties beweegt deze stroom heen en weer en ontstaat er een evenwicht tussen geven en ontvangen. Wanneer dit evenwicht langdurig verstoord raakt, voelen wij spanning, omdat de natuurlijke beweging niet meer terugkomt.

Wanneer wij geven om erkenning te krijgen, geven wij niet vanuit rust maar vanuit de behoefte om gezien en gewaardeerd te worden of om erbij te horen. Vanuit deze behoefte geven wij steeds meer in de hoop dat ditzelfde wordt teruggegeven. Aan de buitenkant lijkt dit op zorg of liefde, maar van binnen raken wij leeg en uitgeput. Er gaat energie naar de ander zonder dat er iets wezenlijks terugkomt.

De ontvanger zegt meestal geen nee tegen wat aangeboden wordt of krijgt te weinig ruimte om iets terug te geven, omdat wij telkens al opnieuw geven. Daardoor kan de ontvanger druk ervaren of zich schuldig voelen en iets teruggeven vanuit plichtsgevoel in plaats van oprechte betrokkenheid. De beweging wordt dan niet meer vrij.

Wat op liefde lijkt, kan voortkomen uit angst. Wij proberen de relatie vast te houden door te blijven geven in de hoop daardoor niet afgewezen te worden. Geven wordt dan geen vrije keuze meer maar een manier om angst en onzekerheid te verminderen.

Wanneer geven een middel wordt om de relatie onder controle te houden, ontstaat het tegenovergestelde van wat wij proberen te bereiken. Wij denken dat als wij maar genoeg geven de ander zal blijven. Geven wordt zo een onbewuste manier om afwijzing te voorkomen, met daaronder de hoop dat de ander zich verplicht zal voelen iets terug te doen.

Dat werkt averechts. Wanneer geven voortkomt uit angst in plaats van vrijheid, voelt de ander dat en ontstaat er druk in plaats van verbinding. De natuurlijke uitwisseling verandert en wat bedoeld was om nabijheid te brengen zorgt juist voor afstand. De ontvanger kan dit als benauwend ervaren of zich verplicht voelen iets terug te doen, waardoor er druk ontstaat en de ander zich juist terugtrekt.

Controle in relaties ontstaat vaak uit angst om de ander kwijt te raken, om afgewezen te worden of uit het gevoel niet goed genoeg te zijn. Vanuit die angst proberen wij zekerheid te krijgen door meer te geven of ons aan te passen, terwijl liefde en controle niet samen bewegen. Controle legt druk op en liefde geeft ruimte om onszelf te blijven.

Herstel begint op het moment dat wij beseffen dat overmatig geven een manier kan zijn om pijn te vermijden. Aan het einde van een relatie zeggen mensen soms dat zij alles hebben gegeven, terwijl juist dat alles geven vaak een poging was om iets vast te houden wat al onder druk stond.

Wanneer wij tijdens de relatie onderzoeken waarom wij zo veel weggeven, kan de energie weer terug naar binnen stromen. Dat is geen egoïsme maar een vorm van zelfzorg. Vrij geven betekent delen zonder angst of verwachting en vrij ontvangen betekent aannemen zonder schuldgevoel. Daarin herstelt de natuurlijke beweging tussen twee mensen.

Wanneer wij te veel geven voelen wij spanning, vermoeidheid of irritatie. Wanneer de ander te veel ontvangt ontstaat druk of schuld. Het evenwicht is dan verstoord en wij leggen druk door te blijven geven, terwijl de ander druk ervaart doordat er te weinig ruimte is om iets terug te geven.

Het moment waarop dit bewust wordt, is het moment om te stoppen met automatisch geven. Door stil te staan en opnieuw te voelen wat er nodig is, kan de energie zich herstellen. Echte verbinding ontstaat wanneer wij ons bewust worden van de onderliggende behoefte aan controle en daarin de ruimte vinden om te kiezen voor nabijheid in plaats van zekerheid.