We herkennen het moment waarop onze gedachten onrustig worden. Er komt spanning en bijna direct volgt een reactie. We proberen tot rust te komen door onze gedachten te onderdrukken.

Wetenschappelijk onderzoek heeft al meerdere malen laten zien dat het onderdrukken van gedachten ervoor zorgt dat deze met meer kracht terugkomen. Dit kunnen we vergelijken met het bekende beeld van een strandbal die we in zee onder water houden. Op het moment dat de bal onder onze handen vandaan glipt, schiet deze krachtig het water uit.

Onrust is een natuurlijke toestand van onze mentale activiteit. Het geeft aan dat er iets onze aandacht vraagt. Soms ervaren we twee polariteiten in ons hoofd. De ene kant geeft argumenten om iets wel te doen en de andere kant geeft argumenten om het niet te doen. De waarnemer zijn wijzelf. Dat is het punt van waaruit we deze twee kanten aanschouwen. Zoals een scheidsrechter in het midden van een tenniswedstrijd. De scheidsrechter bewaakt de grenzen, zorgt dat de innerlijke wetten worden nageleefd, beslist, maar bemoeit zich niet met de twee polaire spelers. De scheidsrechter laat de gedachten vrij spel hebben zonder deze te onderdrukken.

Wanneer we vanuit de waarnemer kijken, trekken we ons actief terug uit de gedachten en ervaren we wat er speelt. Ervaren geeft ruimte en stimuleert onze zintuigen, waardoor we eerdere ervaringen uit ons verleden kunnen koppelen aan de feiten die we nu zien. We kunnen dan vrijer associëren en soms ontstaan vanuit die ruimte vanzelf nieuwe inzichten. Door te waarnemen verandert onze houding tegenover gedachten waar we eerst in gevangen zaten.

Door te aanschouwen wat er is, neemt de spanning af en ontstaat er vanzelf rust.