🔻Het verhaal – de emotie afgunst
Een persoon zit in een vergadering. Er is net een nieuwe leidinggevende aangesteld en samen met een collega presenteert ze ideeën voor een nieuw project. Wanneer de persoon een voorstel doet, krijgt ze nauwelijks reactie. Even later brengt de collega een vergelijkbaar idee naar voren, waarop de leidinggevende enthousiast reageert. Er ontstaat een ongemakkelijk gevoel: waarom krijgt de ander wel erkenning en ik niet? Dit is het begin van afgunst.
Lees verder: waarom afgunst ontstaat in situaties waarin iemand als een rivaal wordt gezien.
🔒 Deze verdieping is afgeschermd.
Om verder te lezen, koop een Dagpas. Je krijgt 24 uur toegang tot alle premium passages.
[restrict userrole=”dagpas”]
DE INGANG
De ingang van afgunst is de vergelijking. Afgunst ontstaat wanneer iemand zichzelf spiegelt aan een ander die op gelijke hoogte lijkt te staan. De pijn komt niet voort uit de situatie zelf, maar uit het idee dat de ander iets heeft wat zij ook wil. Het gaat niet om de ander als persoon, maar om de innerlijke relatie die we met die ander aangaan.
Afgunst ontstaat vooral in situaties waarin iemand als rivaal wordt gezien. Bij mensen die veel verder of juist minder ver staan, ontbreekt de directe vergelijking, en daarmee ook de emotionele lading.
HET PERVERSE EFFECT
Hoe meer de persoon zich richt op wat de ander heeft, hoe sterker het gevoel van tekortschieten wordt. De aandacht verschuift van eigen kwaliteiten naar wat ontbreekt.
De innerlijke overtuiging groeit: “Ik voel pas iets als iemand anders me ziet.” Vanuit die gedachte ontstaat afhankelijkheid van externe erkenning. Het onderdrukken of wegredeneren van afgunst verlicht het gevoel niet; het blijft onbewust aanwezig en beïnvloedt gedrag, houding en contact.
De aanwezigheid van de ander wordt zo een spiegel waarin vooral het eigen gemis zichtbaar is. Afgunst versterkt daarmee juist het gevoel van afstand.
DE UITLEG
Afgunst werkt als een interne lens die het beeld vervormt. De persoon ziet vooral de sterke kanten van de ander en de zwakke kanten van zichzelf. De eigen kwaliteiten raken uit beeld, terwijl de ander idealiseert wordt.
In tegenstelling tot jaloezie, die voortkomt uit angst om iets te verliezen, gaat afgunst over het gevoel tekort te komen in vergelijking met iemand anders. Het is een stil innerlijk conflict tussen waardering en zelfafwijzing.
De verschuiving ontstaat wanneer de aandacht niet langer gericht is op de ander, maar op de eigen groei. Op dat moment verandert afgunst in inspiratie: het besef dat de kwaliteiten die men bewondert ook in zichzelf ontwikkeld kunnen worden.
SILENT SIGNALS
Het lichaam weerspiegelt de innerlijke houding. Bij afgunst ontstaat vaak spanning rond borst en buik, de ademhaling wordt oppervlakkig en het gezicht verstijft. Het lichaam bereidt zich onbewust voor op afweer of vergelijking.
Het Silent Signal verschijnt wanneer de persoon dit lichamelijke patroon opmerkt. Door bewust te ademen en de aandacht terug te brengen naar het eigen lichaam, vermindert de spanning. De waarneming wordt helder: de ander is niet langer een bedreiging, maar een spiegel.
De situatie blijft dezelfde, maar de betekenis verandert. De persoon kijkt niet meer door de lens van vergelijking, maar vanuit aanwezigheid. De emotie verliest haar grip, en er ontstaat ruimte voor erkenning – van zichzelf én van de ander.
[/restrict]