Nederigheid kan worden begrepen als de ruimte tussen twee uitersten. Het ene uiterste is een overmaat en het andere een tekort. Moed ligt bijvoorbeeld in het midden tussen lafheid als tekort en roekeloosheid als overmaat. In elke situatie bestaat er een midden tussen deze twee. Wat voor de één normaal is om hardop te zeggen voelt voor de ander al snel ongemakkelijk.

Nederigheid betekent niet dat we voor de ander kruipen maar ook niet dat we er boven staan. Het is de plek waar we gelijkwaardig blijven zonder onszelf groter of kleiner te maken. Echte nederigheid valt niet te bewijzen omdat elke poging het ego activeert.

Wie nederig is ziet zichzelf niet meer of minder dan de ander. Deze houding vraagt innerlijke stabiliteit om in dat midden te blijven zonder naar een van de extremen te bewegen. Een nederig persoon is als een silhouet, discreet aanwezig en dienstbaar. We zijn aanwezig maar toch ook weer niet. We nemen ruimte in wanneer dat nodig is maar we eisen geen aandacht op vanuit het eigenbelang van het ego.

De basis van deze houding ligt in zelfkennis. Weten wie we zijn inclusief onze talenten en tekortkomingen. Wanneer we respect hebben voor onze eigen menselijkheid accepteren we dit ook bij de ander. Wie zichzelf kent ziet de ander door dezelfde lens van fouten en tekortkomingen. Dit verandert een oordeel in begrip wanneer de ander ergens mee worstelt.

Het relativeren van het ik maakt het mogelijk de ander te zien zonder onze eigen projecties. Ons ego wil zichzelf beschermen door zich te vergelijken met de ander en door te zoeken naar status. Wanneer het ik minder centraal staat zien we de ander zoals hij of zij werkelijk is.

In een gesprek ontstaat dan een neutrale positie. De relatie wordt gelijkwaardig in plaats van hiërarchisch. Niemand staat boven of onder de ander.

Het onderscheid tussen nederigheid en valse bescheidenheid is belangrijk. Nederigheid is een realistische blik op onszelf en onze plek in de wereld. Valse bescheidenheid maakt ons kleiner dan we zijn of trekt ons terug uit verantwoordelijkheid.

Valse bescheidenheid kan een manier zijn om kritiek te vermijden of om de lat lager te leggen zodat we niet hoeven te presteren. Het kan ook een subtiele vorm van manipulatie zijn wanneer we hopen dat de ander ons tegenspreekt en ons juist meer waarde toekent.

Nederigheid wordt zichtbaar in verbinding met de ander. Het is de overgang van een ego dat gericht is op status naar een houding die gericht is op betekenis. We zijn niet langer bezig met onszelf maar met hoe we er voor elkaar kunnen zijn zonder onszelf weg te cijferen.

Het midden tussen de polariteiten betekent dat iemand zichzelf kent en eigen beperkingen accepteert. Hierdoor neemt de invloed van het ego af en kunnen we in gelijkwaardigheid en met compassie in de wereld staan