Een geoefende boogschutter neemt deel aan een wedstrijd. De eerste keer is de inzet laag. De schutter is ontspannen en vertrouwt volledig op zijn of haar eigen vaardigheid waardoor de pijl zonder moeite het doel bereikt.

De tweede keer stijgt de prijs naar zevenhonderd euro. De wens om dit te winnen wordt sterker. Er vindt een kleine verschuiving plaats van het innerlijke vertrouwen naar de gerichtheid op wat er te winnen valt. De schutter gaat van vertrouwen op eigen kunnen naar bewuste focus waardoor de boog net iets steviger wordt vastgehouden. De pijl bereikt hier alsnog zijn doel.

Maar de derde keer valt er een prijs van tien miljoen te winnen. De angst om dat te verliezen gaat overheersen. Door het willen hebben behandelt ons ego het prijzengeld alsof het al van onszelf is. Het ego plakt er het label ‘van mij’ op waardoor er innerlijke druk ontstaat. Ons lichaam reageert hierop alsof er iets verloren dreigt te gaan wat we eigenlijk nog niet eens bezitten. Omdat er stress in ons systeem komt, wordt ons sympathisch zenuwstelsel geactiveerd waardoor de spierspanning toeneemt, we oppervlakkiger gaan ademhalen en onze handen iets meer trillen waardoor de pijl een kleine afwijking krijgt.

De drang naar succes legt de focus buiten onszelf op het prijzengeld. Hiermee verbreken we de verbinding met het diepgewortelde vertrouwen in ons eigen kunnen. De faalangst om slecht te presteren blokkeert de handeling van het boogschieten.

Ons ego is nodig om te zeggen dit ben ik, dit wil ik, dit zijn mijn waarden. Maar zodra het ego zich uitsluitend richt op wat buiten zichzelf ligt, raken we het contact met onszelf kwijt en gaan we fouten maken.

Ons eigen willen hebben zit onszelf in de weg om iets te krijgen. We hebben het nog niet en misschien krijgen we het, maar misschien ook niet. Wanneer beide er mogen zijn, zitten we weer bij de eerste keer waar niets te verliezen viel en valt de spanning weg.