Een klassiek verhaal over hoe betekenis ontstaat door interpretatie.

Wanneer drie metselaars wordt gevraagd wat ze aan het doen zijn, geven ze elk een ander antwoord. De eerste zegt: “Ik ben stenen aan het metselen.” De tweede zegt: “Ik ben een muur aan het metselen.” De derde zegt: “Ik bouw mee aan een kathedraal.”

De handeling is voor alle drie de metselaars hetzelfde, maar de betekenis ervan verschilt volledig. De eerste ziet het als fysieke arbeid, de tweede als zijn taak iets bruikbaars neer te zetten en de derde werkt mee aan iets dat groter is dan hijzelf.

Of iets nuttig is, wordt niet bepaald door de handeling zelf, maar door de betekenis die de persoon eraan geeft.

Alle drie krijgen evenveel betaald. Metselaar één en twee halen hun voldoening van buitenaf. De eerste ziet het metselen bijna als een verplichting om er geld mee te verdienen. De tweede richt zich op het resultaat dat zichtbaar is en waar erkenning voor gekregen kan worden. Alleen wanneer de betekenis van binnenuit ontstaat, zoals bij de derde metselaar, ontstaat rust en voldoening vanuit een innerlijke waarde. De derde metselaar ervaart zijn bijdrage aan het grotere geheel als iets belangrijks.

Bijdrage aan het grotere geheel betekent echter nog niet dat er geen vervelende kanten aan zitten. Wanneer we vanuit onszelf, vanuit dat wat we belangrijk vinden, werken, hebben we energie en motivatie om mee te bouwen aan de kathedraal. Alles wat van buitenaf moet komen, zoals bij de andere twee, is onzeker. Als we daar de waarde aan ophangen en de verdiensten vallen tegen of de erkenning blijft uit, kost dat energie en motivatie. De derde zou dan een drive hebben om naar nieuwe mogelijkheden te zoeken om het af te maken.

Confucius was het die zei dat “iemand die zijn werk leuk vindt nooit meer hoeft te werken”.

Soms is het niet het werk dat ons tegenhoudt, maar onze kijk daarop. Wanneer we vanuit onze innerlijke waarde werken, worden ook de minder leuke kanten niet meer als last ervaren.